एक पाऊस कधीचा....

  

ऄक पाऊस कधीचा 

पाऊस हा खरतर कवींचा सगळ्यात आवडता ऋतु. म्हणूनच पावसावर अनेक कविता आजपर्यंत मराठी साहित्यात झाल्या आहेत आणि या पुढेही होतील. साहित्यात कविता आणि पावसाचे हे नाते अगदी साहित्याच्या आरंभापासूनचे. या नात्याची आपल्याला पहिली ओळख होते ती लहानपणी ऐकलेल्या बडबडगीतातून, "ये रे ये रे पावसा"  पासुनाच. पुढे "भोलानाथ भोलानाथ पाऊस पडेल काय " चा टप्पा ओलांडत तारुण्याच्या वाटेवर आपणही जलधारांनी अंगे भीजल्या "ऐश्या ललनांची" स्वप्ने पाहत मोठे होतो. पावसाचे असे अनेक आविष्कार आपण कवितेतून अनुभवलेले असतात. आपल्यासाठी तरी कविता आणि पावसाचे हे नाते ऐवढया पुरतेच असते.

पण  कल्पना करा कि हि कविता पावसाच्या प्रेमात पडली आणि पावसानेही तिला प्रतिसाद दिला तर? कल्पना तर रोम‍ॅटिक आहे न? पण मग कसे असेल त्यांचे हे नाते? आणि काय होईल त्यांच्या या प्रेमकहाणीचे?

याच  नात्याचा काव्यमय आणि संगीतमय प्रवास म्हणजे सुरभी निर्मित "एक पाऊस कधीचा".

कविता आणि पावसाचे प्रेमात पडणे, प्रथम अव्यक्त पण नंतर ऐका टप्प्यावर एकमेकांकडे व्यक्त होणे, नंतरचा अपरिहार्य दुरावा आणि पुन्हा पुनर्मिलन असा हा त्यांचा नात्याचा प्रवास त्यातील कंगो-यांसह संहितेत अप्रतिम पणे शब्दबद्ध केला आहे स्पृहा जोशी हिने. तर हा अनुभव काव्यमय आणि संगीतमय झाला आहे तरूण संगीतकार मयुरेश माडगावकर यांनी संगीतबध्द केलेल्या अनेक मात्तबर कवींच्या कवीतांनी.

आलाप भागवत, यशोदा बुधकर यांनी गायलेल्या मंगेश पाडगावकर, शांता शेळके, सदानंद डबीर, ना धो महानोर, स्पृहा जोशी यांच्या कवितेतून आणि स्पृहा जोशी व सुबोध खानोलकर यांच्या निवेदनातुन हि आगळी वेगळी प्रेमकहाणी आपल्यापुढे साकारत जाते. अतिशय सुंदर संहिता, सुरेख निवेदन अप्रतिम गायन आणि संगीत याने नटलेला हा कार्यक्रम एकदा तरी अनुभवावा. 

या कार्यक्रच्या निमित्ताने प्रकर्षाने आठवण झाली ती आणखी ऐका कलाकृतीची. ती म्हणजे विक्रम भागवत लिखित "ऐक लफडे न विसरता येणारे" या नाटकाची. या नाटकाचा उल्लेख मुद्दाम करण्याचा उद्देश या दोन कलाकृतीत तुलना करण्याचा अजिबात नाही. पण त्यातील साम्यस्थळे व शक्तीस्थळे शोधण्याचा एक प्रयत्न.

या दोन्ही कलाकृतींचे कल्पनाबीज तसे साधारण एकच. दोन्हींचा प्रवास प्रेम - विरह - पूर्नभेट असाच असला तरी प्रवासाच्या वाटा मात्र वेगळ्या. या वाटेवर विक्रम भागवतांना भेटली दोन मानवी पात्रे  रंगा आणि  मनस्विनी त्यांच्या स्वभावविशेष व गुणा-अवगुणांसकट. त्याच्या नातेसबंधांचा वेध घेत भागवतांनी हा प्रवास नाट्यमय केला तर स्पृहाने पाऊस आणि कविता हि अशरीर प्रतीके घेत काव्यमय व संगीतमय प्रवास घडविला. दोन्हींमध्ये तीच उत्कटता, आणि तोच अपरिहार्य विरह. पण अनुभूती मात्र वेगवेगळी. नाटकात मानवी विकारांसह शारीर पातळीवर जाणारी तर एक पाऊस कधीचा मध्ये प्रतिकांमधुन मानवी विकारांचा आभास निर्माण करणारी.
नाटकातील मानवी पात्रांचा प्रवास त्यांच्या प्रारब्धानुसार नियतीने ठरविलेला तर "एक पाऊस कधीचा" मध्ये तो निसर्गनियमाने ऋतुचक्रात बांधलेला. पण दोन्ही कलाकृती अत्यंत तरल अनुभव देणा-या .  एकाच कल्पनेवर
दोन ताकदीचे कलाकार (एक लेखक तर एक कवियत्री) दोन वेगवेगळ्या फॉर्मसं मधे अत्यंत सुंदर कलाकृती कशा साकारू शकतात याचे हे सुरेख उदाहरण. एकाच कल्पनेचे हे दोन अप्रतिम अविष्कार.

असो. हे झाले संहितेबद्दल. आता थोडे सादरीकरणा बद्दल. आलाप, यशोदा, मयुरेश, स्पृहा, आणि सुबोध या सर्व  मंडळींचे कौतुक करावे तेवढे थोडेच आहे.   आलाप - यशोदा - मयुरेश या त्रवीनी आपली ताकद "एक लफडे" च्या निमित्ताने यापूर्वीच  दाखविली आहे. एक पाऊस मधे त्यांना मिळालेल्या संधीचे त्यानी सोने केले आहे. यातील प्रत्येक गीत त्यानी जबरदस्त ताकदीनी सादर केली आहेतच पण प्रत्येकानी किमान दोन गाण्यांवर आपली मोहोर उठविली आहे.

मयुरेशचे संगीत हा या कार्यक्रमाचा प्लस पांईंट ठरला आहे. या निमित्ताने मात्तबर कविंच्या कधीही संगीतबद्ध न झालेल्या कविता आपल्याला ऐकावयास मिळतात. त्या बद्दल मयुरेशचे  विशेष अभिनंदन करावयास हवे. संपूर्ण कार्यक्रमात एकच परिचित गाणे आहे ते म्हणजे "पाऊस आला वारा आला". पण तेही पूर्णपणे नवीन चाल घेऊन.

स्पृहाने  यापूर्वी अभिनेत्री म्हणून आंतरमहाविद्यालय स्पर्धेपासूनच आपले वेगळेपण दाखविले आहे. आता एक पाऊस कधीचा मधून ती कवियत्री, लेखिका, आणि निवेदिका म्हणून आपली छाप पांडली आहे यात शंकाच नाही. तिला निवेदनात सुबोधने सुरेख साथ दिली आहे.

असा कार्यक्रम सादर करण्याचे धाडस दाखविल्याबद्दल निर्माता म्हणून आलापचे विशेष कौतुक करायला हवे. परिचित आणि त्यातही खास करून लोकप्रिय गाणी सादर करणारे मराठी वाद्यवृंद शेकड्यानी आहेत. पण उत्तोमोत्तम कविता निवडून त्या एका विशिष्ठ सूत्रात गुंफत त्या खास संगीतबध्द करून त्याचा नजराणा रसिकांना देण्याचा धाडसी प्रयोग "एक पाऊस कधीचा" मधे त्याने  केल्याबद्दल आलाप्चे कौतुक आणि अभिनंदन.
हा प्रयोग करण्यासाठी त्याला साथ द्यायला टीम सुध्दा जबरदस्त मिळाली आहे हे त्याचे भाग्याच म्हणावे लागेल. कविता आणि पाऊस यांच्या प्रेमाकाहाणीची संकल्पना शब्दबध्द करणारी लेखिका स्पृहा, तसेच हि संकल्पना निवेदनातून सादर करणारे निवेदक स्पृहा आणि सुबोध, या सर्व कवितांना संगीतसाज चढविणारा गुणी संगीतकार मयुरेश, आणि गायक म्हणून यशोदा व स्वत: आलाप. एक मस्त टीम जमली आहे. या धाडसी टीमला सर्व काव्याप्रेमी रसिकांनी भरभरून पाठिंबा द्यावा.

एक  कविता पावसाची.....

एक  पाऊस कवितेचा.....

एक  प्रवास त्यांच्या प्रेम कहाणीचा....

एक  पाऊस कधीचा......

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Osama’s operation and Indian Media

Four weeks back Osama was killed in Pakistan. Everything was as expected. It was expected that the US will act as soon as Osama is traced. At the same time, it was very well expected that Osama would be traced nowhere else but in Pakistan. He had no other alternative left but to hide in Pak. As expected Pak Govt (in turn ISI and military) protected him for the last couple of years.

 

India is claiming for the past several decades that Pak helps extremists at all levels. We are deeply concern about the Pak’s protection to all that are involved in extremist activities in India and abroad. We are more than sure that Dawood and his criminal gang are staying in Pak and so Osama and his extremists. That is our national concern.

 

Our media (that we refer to as one of the pillars of democracy and expect it to be aligned with national interest) failed miserably to highlight our national concern while covering the Osama’s death. For us, who and how Osama got killed is not as important as where he was killed. Even he would have died due to kidney filature it would have more important where he died and not how.

It was necessary to hammer his presence in Pak while covering his death. However, from newspaper headlines, it seems that our print media was not at all concerned about the same. Instead, they were gone with jazzy, glittery and catchy headlines. Except for Hindustan Times and Asian Age, no other newspaper mentioned it clearly and neatly. Marathi newspapers seem to be totally unaware of their responsibilities. Let's have a look at some of the headlines of English and Marathi newspapers in Mumbai. 

 

English newspapers:

 

Indian Exp – Osama is dead

(Thanks a lot Mr. Editor for conveying us this news which we heard and seen on-air at least 12 hrs back...)

Mid day – Osama Gone But when Mumbai will get justice?

DNA – Obama bins laden

(Is this a time to play with words? Serious readers will bins DNA soon)

Mumbai mirror – Terror loses its face

H T – US Kills Osama in Pakistan

Asian Age – US kills laden in (you know it) Pakistan

Times of India – US Kills Osama, Blows pak cover

Though the ToI headline highlights the point I feel it is in too literary fashion. “Blows Pak cover” may be interpreted in many ways. The headline would have more clear and understandable even to the 9^th-grade student. We should appreciate HT and Asian Age for their concise wording. Asian Age added our concern more confidently (by putting “you know it”). It sounds “We all knew it !!!”.

Now, look at Marathi headlines which are more disgusting. All sounds like a promo of an upcoming TV series or c grade movie title.

Lokmat – Ladencha Khatma

Sakal Pune - Ladencha Khatma

Prahar – Shikar – Akher Osamala Amerikene tipale

Pudhari – Ladencha Khatma

Samna – Krur-karma ladencha khatma

Loksatta – Ameriki Hallyat Laden Thar

 

Nobody mentioned his existence in Pak.

 

And now its governments turn to show how lethargic our system is. Our list of “most wanted” is not updated. It is pathetic. Are we serious enough about terrorism? Or our politicians have more important things to handle (such as fund collection thru various scams, mafias, politicizing issues like renaming railway station etc.).

 

I wonder whether even god (if exists) can save this country.....

Winning the World Cup will be miracle!!

Winning the World Cup will be miracle!!

ICC World cup is on the verge of completing the first round. The Indian team will take West Indies on Sunday. No doubt it's going to be a crucial match for both, India is still struggling to secure the entry in the quarter final. Honestly, it’s not a surprise looking at the performance (?) in the last 5 matches. Though 100 million Indians are hoping to see India in the final, for me it would be shocking if India enters the final. And further, it would be a miracle if we bring the cup home.

Most of the critiques, sports columnists are discussing right from the beginning on the team formation. Should we play with 7+4 or include one extra bowler? The million-dollar question is do we have 7 and 4 in the first place? I do understand you need 7+4 or 6+5 to form a “Team”. But what you will call if you see 2 +2 on the ground? You can’t get thru every time with one or two heroes. Cricket may be the game of chance but surely it’s not a solo event.

I believe when you play 7+4 then one can expect most of the runs coming from all of these sevens. But if you look at the data of the last 5 matches almost 49% runs are scored only by two batsmen (Sachin and Sehwag). We could not even complete 50 overs against S Africa and England as well.

Now, look at the top partnerships (by runs) in the tournament. We will consider 100+ runs partnerships put on the board. Till now there are 30 such partnerships scored in the 2011 ICC world cup. Out of which Indians are appearing in four. Not to surprise one common name “Sachin Tendulkar” is appearing in 3 out of these four partnerships. He had one with Sehwag (142 runs against S. Africa), and two with Gambhir (one each against England & S. Africa). The fourth century partnership was put by Sehwag and Kohli.

It is hard to believe that all the points that we gained are by beating “B grades” teams like Ireland, Netherland and Bangladesh. We could not win against England and S. Africa. The reason is very clear. We had only 2 out of 7 against these mainstream teams. If you look at the data it shows Sachin scored 71% of his runs against England and S Africa and Gambhir scored 61% of his total 197. The rest performed better only against Kachha-Limbu (B grade) teams. So, we had hardly 2 all the time and not seven.

In spite of scoring 1342 runs in 5 matches which is the topmost in the tournament till now, we are yet to make the quarter-final. On the other hand, Australia is almost certain for quarter-final though they are far behind (932 runs in 5 matches). It’s obvious 942 is good enough for Ausi bowlers to challenge the opposition. When we talk about 7+4 we can think of four amongst Zahir, Munaf, Nahra, Harbhajan, and Chawla. To check the performance we need not consider R Ashwin till Dhoni remembers that he have him.

Here too we saw only two on the ground and not four. More than half of the wickets (54%) are taken by Zahir and Munaf. Both of them captured 21 wickets out of a total 39 wickets. The rest of the main bowlers took only 23%.  More than 25% of wickets are taken by spare bowlers.

Zahir was most economical with an eco rate of 4.31. Munaf though the 2nd in most wicket-taker his eco rate is close to 6. Indian bowlers gave 1279 runs. England and India are the only teams giving more than 1000 runs till now.

In the bowling department too, Australia stands apart. Aussie bawlers gave only 960 runs and captured 35 wickets. No wonder they made it to the quarter-final remaining unbeaten. Let's see whats happen tomorrow against Pak.

 

So, will we get thru quarter and semi with such 2+2 formation? Yet we have time to recover. If everything goes fine then we will be entering quarter at least on a run-rate basis. It all depends on Sunday. This would be the last chance for us to bounce back else we will have no option left but to come back.

Like all the other 100 million me too hoping for the best because whatever statistic I saw I still believe “miracles do happen”. Keeping my fingers cross.

 

Let's wish ALL THE BEST to Sachin for his century of tons.